Jak ustalić standard energetyczny budynku?

Współczesne budownictwo daje wiele możliwości i nowoczesnych rozwiązań. Wśród nich istotną rolę odgrywa energooszczędność. Zamieszkanie w domu energooszczędnym wiąże się nie tylko z wysokim komfortem życia, ale także z obniżeniem kosztów eksploatacji. Dodatkową korzyścią jest zmniejszenie niekorzystnego wpływu na środowisko przyrodnicze. Podpowiadamy, jak ustala się standard energetyczny budynku.

Określanie standardu energetycznego – od czego zacząć?

Aby móc dobrze określić standard energetyczny, należy zaznajomić się z trzema pojęciami dotyczącymi energii:

  • EU – energia użytkowa,
  • EK – energia końcowa,
  • EP – energia pierwotna.

Szczególną uwagę należy zwrócić na to pierwsze pojęcie. Energia użytkowa wykorzystywana jest do ogrzewania domu, czy też do podgrzewania bieżącej wody. Im mniej potrzeba energii użytkowej np. do ogrzania określonego pomieszczenia, tym lepszą budynek ma szczelność i system wentylacji.

Jak stworzyć energooszczędny budynek?

Aby budynek był energetycznie efektywny, powinno się w nim osiągnąć jak najniższy współczynnik energii użytkowej. Jeżeli najistotniejsze mają być koszty jego eksploatacji, to w takiej sytuacji w projektowaniu domu najważniejszą rolę powinna odegrać energia końcowa. Ten rodzaj energii dostarcza się do wnętrza danego budynku. Określa ona również wymagania, które oscylują wokół minimalnych wartości współczynników U np. dla okien i dla grubości izolacji. U to współczynnik przenikania, czyli innymi słowy – strat ciepła.

Standardy budynków

Budynki mogą posiadać oficjalne (a także nieoficjalne) określenia dotyczące ich standardu. Oto najważniejsze określenia budynków pod względem energii i ich energetyczne standardy:

  • budynek niskoenergetyczny – posiada współczynnik EU nie większy niż 40 kWh/m2 (rok), do pokrycia części zapotrzebowania na energię korzysta się ze odnawialnych źródeł energii,
  • budynek NZEB – o niemal zerowym zużyciu energii – energia potrzebna do ogrzewania wody i wentylacji, w największym stopniu pochodzi ze źródeł odnawialnych, budynek NZEB spełnia wymogi związane z oszczędzaniem energii oraz izolacji cieplnej,
  • budynek pasywny – współczynnik EU dla wentylacji i ogrzewania może wynieść maksymalnie 15 kWh/m2 (rok), często korzysta się w nich ze źródeł odnawialnych, a zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną nie może przekroczyć 120 kWh/m2 (rok),
  • budynek autonomiczny – ma odpowiadać budynkowi zeroenergetycznemu, lecz tylko z punktu charakterystyki energetycznej, jest on jednak zależny od zewnętrznej infrastruktury,
  • budynek zeroenergetyczny – pod względem energetycznym jest zupełnie samowystarczalny i nie korzysta się w nim z konwencjonalnych źródeł energii, aby całkowicie pokryć zapotrzebowanie energetyczne korzysta się za źródeł odnawialnych z systemami umożliwiającymi magazynowanie energii elektrycznej i cieplnej,
  • budynek dodatnioenergetyczny – w takim budynku zyski w ilości energii wyprodukowanej przez OZE, mają przewyższać całkowite zapotrzebowanie na jego energię, budynek taki używa energię odnawialną, a jej nadmiar odprowadza do sieci.